Ako je verovati srpskim medijima, Veliku Britaniju očekuje burna politička zima i ustavna kriza kakvu njeni građani nisu doživeli u novijoj istoriji. Takav razvoj situacije je, po njima, ako ne izvestan, ono moguć, ukoliko nakon isteka roka za obnovljene pregovore o statusu Kosova, albanska strana jednostrano proglasi nezavisnost a ubrzo je potom priznaju Sjedinjene Američke Države. Priznanje Kosova bi, tvrdi se u našoj štampi i elektronskim medijima, ohrabrilo separatiste iz Škotske, Velsa i Severne Irske, čiji je pogled već duže vreme uperen ka rešenju problema južne srpske pokrajne.

Sam Milošević je u svom “testamentu”, pismu koje je pred smrt uputio ruskom Ministarstvu spoljnih poslova, javnosti zaveštao teoriju zavere. U pismu stoji da ga truju “oni od kojih sam branio zemlju u ratu i koji imaju interes da me ućutkaju”. Milošević sasvim sigurno nije imao na umu ni NATO pakt od koga je 1999. “branio zemlju”, niti Karlu del Ponte s kojom je četiri godine “ratovao” u Hagu, čak ni Ujedinjene nacije pod čijim okriljem deluje Haški sud. “Oni” su u ovom slučaju “Zapad”, “svetski moćnici”, i sve one misteriozne tajne i polutajne strukture i organizacije koje potpadaju pod termin “novi svetski poredak”.

Čini se da je u ovom slučaju namera ministarstva vera bila da nam skrene pažnju na postojanje određenih struktura koje prema Pravoslavnoj crkvi osećaju i otvoreno izražavaju netrpeljivost. Sudeći po navodima u crkvenoj štampi i istupanjima crkvenih velikodostojnika, radi se pre svega o „evroslinavcima“ (A. Jevtić): nevladinim organizacijama, koje je patrijarh jednom prilikom okarakterisao kao „ogrehovljene duše“ i liberalnom javnom mnjenju koje povremeno kritikuje klerikalizaciju srpskog društva i države.

Velimirovićeva ideologija dala je tokom 1930-tih važan izvor inspiracije snagama srpskog fašizma, ovaploćenim u zloglasnom pokretu Zbor koji je 1934. osnovao pronacistički političar Dimitrije Ljotić. Zbor je bio najodlučnija i najaktivnija kolaboracionistička organizacija u Srbiji tokom godina nacističke okupacije (1941-1945). U jednom od svojih poslednjih intervjua, objavljenom u Sjedinjenim Državama 1950-tih, Velimirović je insistirao da je bio duhovni vođa i siva eminencija srpskog populizma, što ga je oličavao Ljotićev Zbor. Velimirović je aludirao da je Ljotić bio njegov "učenik i verni sledebenik u Hristu" koji je, u opštem projektu hrišćanskog nacionalizma, samo "nosio kadionicu".